De Praktisch Idealist

shift happens vertrouwen in participatiesamenleving idealen

Dit is de 2e bijdrage over de bijeenkomst #shift3: vertrouwen in de participatiesamenleving van een stagiaire bij Soon. De eerste Participatiesamenleven – hoe doe je dat? verscheen op 26 november.

Ongeveer een maand geleden was ik bezoeker van een thema-avond over vooruitgang. Geen seconde ging het over zonnecellen, segways of hybride auto’s. Niet technische ontwikkeling, maar de ontwikkeling van de samenleving, de manier waarop we die organiseren en ons tot elkaar verhouden, was het thema van gesprek en gedachte. De gemiddelde leeftijd van de bezoekers van deze avond was laag, ik denk zo’n 27. De gemiddelde leeftijd van de sprekers was met 24 jaar zo mogelijk nog lager. Wat dat betreft trok de thema-avond van #SHIFT Happens over vertrouwen in de participatie samenleving afgelopen dinsdag publiek en sprekers van een andere generatie.

Als ik de twee avonden inhoudelijk vergelijk vind ik het opvallend dat ze inhoudelijk naadloos op en naast elkaar passen. Sprake van een generatiekloof is er geenszins. Ook opvallend is dat de visies die tijdens deze avonden gepresenteerd werden net zo naadloos past op mijn eigen visie, die ontstaan is tijdens kruidentheediscussies met vrienden. Het bezoeken van zo’n thema-avond levert dus, naast een enkele nieuwe wetenschappelijke onderbouwing of model, vooral een grote bevestiging van mijn visie op. Moet mijn conclusie dan zijn dat mijn vrienden en ik even geweldige visionairs zijn als de sprekers? Dat lijkt me niet. Ik denk wel dat dit illustreert dat we het gewoon best wel eens met zijn allen.

Het zien van al die mensen die met hetzelfde bezig zijn, dat doet bij mij toch flinke kriebels van enthousiasme opborrelen. De vraag blijft echter: Wat te doen met die visie en die kriebels?

Een dergelijke bevestiging en het zien van al die mensen die met hetzelfde bezig zijn, dat doet bij mij toch flinke kriebels van enthousiasme opborrelen. De vraag blijft echter: Wat te doen met die visie en die kriebels? Voor je het weet ben je een idealist op de manier waarop salonsocialisten dat zijn. En dat is waar het gevaarlijk kan worden voor de vooruitgang: Die verliest daar een motor die heel waardevol had kunnen zijn. Zo’n idealist krijgt namelijk al snel het gevoel dat hij verschrikkelijk hard aan het bijdragen is aan een betere wereld, alleen op zijn zolderkamertje. Maar wat verandert er nou werkelijk, wie profiteert van deze betere wereld? Ja, sommigen proberen ook de stap te zetten naar een concreet project, maar hoevelen worden daarin niet verblind door hun eigen briljantie en verliezen het contact met de werkelijkheid? Welke idealist is nog in staat om te zien wat andere mensen willen en kunnen willen? (zie voor een schrijnend geval de documentaire Ecopolis China)

Het idee dat visie alleen maar het begin is, werd op beide thema-avonden erkend. Er lijkt steeds meer een ideaal te ontstaan van een praktisch idealist, iemand die de sprong van mooie doelen naar concrete oplossingen maakt. Hier op zo’n avond op een bevredigende manier iets mee doen blijkt echter erg lastig. Nu pas, tijdens het schrijven van dit blog, kom ik er achter dat de sociaal ondernemer deze praktisch idealist belichaamt. Hij verandert immers echt wat in een kleiner of groter stukje van de wereld en leert al doende hoe dit zich (nog) verder kan ontwikkelen. Daarbij komt dat zijn op visie gebaseerde oplossing alleen werkt als hij voldoende contact heeft met de werkelijkheid. Het gaat immers om een onderneming en blijft dus enkel bestaan als je dienst of product gevraagd is.

Er lijkt steeds meer een ideaal te ontstaan van een praktisch idealist, iemand die de sprong van mooie doelen naar concrete oplossingen maakt.

Waarom thema-avonden niet snel concreet worden, is dus niet zozeer omdat er geen goede manieren zijn om onze visies in de praktijk te brengen, sterker nog, die zijn er heel veel. En iedere goede oplossing zou de basis kunnen zijn van het businessplan voor een sociale onderneming. Uitgewerkte ideeën daarvan die je net zo makkelijk over mag en kunt nemen als ideeën over visie, die ga je niet snel horen op een thema-avond. Die moet je, hoewel inspiratie opdoen bij anderen natuurlijk toegestaan is, toch vooral zélf krijgen.

Shit, daar zijn die kriebels weer.

 

Tekst: Suzanne Dietz
Suzanne is stagiare bij Soon. Voor Shift Happens hebben 2 studenten van Soon een blog geschreven over #shift3: Vertrouwen in de participatiesamenleving. Dit is de 2e bijdrage, de eerste Participatie samenleven – hoe doe je dat? verscheen op 26 november.
SOON stimuleert op 2 manieren sociaal ondernemerschap: de organisatie begeleidt jonge sociale ondernemers, zodat zij hun idee kunnen omzetten in een succesvolle onderneming of geslaagd project. Daarnaast helpt ze bestaande organisaties aan een meer sociaal ondernemend karakter door middel van trajecten. In deze trajecten werkt SOON met studenten en kennisinstellingen, waardoor ze naast het stimuleren van sociaal ondernemerschap ook de verbinding legt tussen organisaties, kennisinstellingen en de aankomende generatie jonge professionals.
Petra Kroon

Over Petra Kroon

Petra Kroon is social journalist en vertelt verhalen over changemakers en social innovation. Dat doet ze via haar mediaproduktiehuis bureau goedgeefs. Zo heeft ze het concept bedacht voor de eerste glossy wereldwijd over sociaal ondernemerschap en was ze daar hoofdredacteur van. Ze is oprichtster van The Social Reporters, een netwerk van journalisten, fotografen en filmers die via social media live verslag doen van events. Ze heeft onder meer geblogd voor Skoll World Forum, het grootste internationale congres over sociaal ondernemerschap, en SOCAP/Europe, een internationaal congres over impact investing.: Sinds 2008 blogt ze op op haar eigen blog sociaalondernemen.nu. Haar motto: inspiring people to be part of a better world. Lees meer over bureau goedgeefs, volg Petra via Twitter, connect via Facebook of via Linkedin